[ الحسن بن ] « 1 » زيد بن الحسن بن علىّ بن ابى طالب ملك طبرستان بعد اخيه الحسن بن زيد الدّاعى الكبير و اقام سبع عشرة سنة و سبعة اشهر ثمّ حاربه محمّد بن هرون السّرجينى « 2 » صاحب اسمعيل بن احمد السّامانى فقتله و حمل رأسه الى بخارى و دفن بدنه بجرجان عند قبر الدّيباج محمّد بن الصّادق عليهما السّلام » ( عمدة الطّالب ورق b 45 ) ، - و مخفى نماناد كه اين محمّد بن زيد صاحب‌ترجمه معروف است به « داعى » مطلق بدون هيچ قيدى ، و سه داعى ديگر نيز ما بين سادات علويّهء طبرستان در تاريخ معروف است كه ما ذيلا براى مزيد توضيح و رفع اشتباه آنها به يكديگر اشارهء اجمالى به حال هريك از آنها مىنمائيم : ابتداء استيلاء سادات علويّه بر طبرستان در سنهء 250 هجرى و انتهاى آن در سنهء 316 است كه سال تسلّط اسفار بن شيرويهء ديلمى است بر آن مملكت ، عدّهء اين سادات با اولاد و اقارب ايشان بسيار است ولى مهم‌ّترين ايشان كه بالاستقلال در طبرستان يا گيلانات سلطنت نموده‌اند چهار تن‌اند : اوّل حسن بن زيد حسنى و هو الحسن بن زيد بن محمّد بن اسمعيل ابن الحسن بن زيد بن الحسن بن علىّ بن ابى طالب « 3 » معروف بداعى

--> ( 1 ) علاوهء بين دو قلّاب از روى تاريخ طبرى و مقاتل الطالبيّين است ، رجوع شود بحاشيهء 3 ، ( 2 ) كذا فى الأصل ، و لعلّه « السّرخسى » ، ( 3 ) اين نسب‌نامه از روى تاريخ طبرى 3 : 1523 و مقاتل الطالبيّين ابو الفرج اصفهانى 229 استخراج شده است ، و در ساير مآخذ اندك اختلافى با اينجا موجود است مثلا در تاريخ ابن اسفنديار ( ترجمهء براون 47 ) و تاريخ مازندران سيّد ظهير الدّين 282 محمّد را ما بين اجداد او ندارد ، و در ابن الأثير 7 : 49 و عمدة الطّالب ( رجوع بمتن صفحهء حاضره س 1 ) حسن اوّل را ندارد ، و در ابن الأثير بجاى الحسن بن على « الحسن بن الحسين بن على » دارد ،